Posts

„Gdański zespół zagrał koncert w amerykańskim radiu NPR ze swojej piwnicy. Tak musi działać scena muzyczna w dobie pandemicznego społecznego dystansu.

Wiele dziedzin kultury bardzo mocno cierpi z powodu ograniczeń związanych z koronawirusem. Branża muzyczna próbuje sobie radzić, jak może. Jednym z nielicznych dostępnych rozwiązań są koncerty online: artystki i artystki grają muzykę w swoich domach i transmitują ją – choćby nawet przez zwykły telefon – zainteresowanym, najczęściej za sprawą serwisów społecznościowych.

„Trupa Trupa na fali. Zespół jako pierwszy polski wykonawca gościem prestiżowej serii Tiny Desk Concerts.

Ze względu na pandemię koronawirusa COVID-19 odcinek cyklu z gdańszczanami został zrealizowany w ich sali prób.

„Polska grupa wzięła udział w prestiżowym cyklu koncertów Tiny Desk w formie on line.

Covid-19 pokrzyżował wiele planów formacji z Gdańska, idącej jak burza przez najważniejsze festiwale.

– Tymczasem jesteśmy bardzo wdzięczni za udostępnienie naszego domowego koncertu pod szyldem Tiny Desk – powiedział Grzegorz Kwiatkowski. Sesja odbyła się online podczas łączenia między kuratorem Bobem Boilenem a zespołem.

How is it that a small psychedelic band from Gdańsk has fans that include Henry Rollins and journalists from ‘Pitchfork’ and ‘Time’ magazine? Culture.pl’s Filip Lech speaks to Trupa Trupa frontman Grzegorz Kwiatkowski.

Filip Lech: Trupa Trupa was a small psychedelic band with a decent reach among media and listeners. You performed at a few festivals until Blue Tapes and X-Ray Records noticed you – a small boutique label in England. Now you have reviews of your music in the Chicago Tribune and Rolling Stone; you play shows across Europe and North America. How did all this happen?

Le groupe polonais entrevoit enfin la lumière après dix ans d’existence. Coup de fil à son chanteur foufou et attachant.

Il est parfois délicieux de voir des artistes cataloguer euxmêmes leur propre musique. Les Polonais de Trupa Trupa ont mis la barre assez haut avec leur fusion de «post-hardcore, no wave et psychedelia». Pour faire simple et lancer un gros clin d’oeil à la scène de Washington DC du début des années 90, disons qu’ils font du Fugazi en moins énervé, plus naïf, avec une voix qui incite davantage aux rêves aériens qu’à l’insurrection citoyenne. C’est riche et minimaliste, hypnotique sans être lourd. Leur dernier album, Of the Sun, salué par la critique un peu partout dans le monde à la fin de l’année dernière, commence aussi à se faire une place dans les oreilles du grand public, tout comme leur E.P. I’ll Find, sorti pendant le confinement. En cet été sans concert, il est temps d’enfin découvrir leur musique.