Speaking to those with excellent taste, My Favourite Album connects with musicians around the globe to ask about the records that inspire them. We are very pleased to talk to Grzegorz Kwiatkowski, leader of experimental rockers Trupa Trupa.
Trupa Trupa wystąpi 13 i 14 sierpnia na Haldern Pop Festival.
Żydowskie Muzeum Galicja zaprasza na spotkanie autorskie z Grzegorzem Kwiatkowskim poświęcone książce „Karl Heinz M.”. Spotkanie poprowadzi profesor Karen Underhill z Uniwersytetu Illinois w Chicago. Wydarzenie będzie miało formę online i odbędzie się w piątek, 2 lipca o godzinie 18.00.
Witness Trupa Trupa’s postpunk triptych in the video for “Fitzcarraldo”.
The music made by Gdańsk’s Trupa Trupa covers a wide range, both musically and emotionally. “Fitzcarraldo,” from their 2020 EP I’ll Find, is more on the blissed-out side of things, juxtaposing nimble guitar melodies with an airy musical backdrop. The brand-new video (also available below) finds the band crossing the United States, and includes some footage shot at their show at Union Pool.
Marta Tomczok w recenzji[1], a później raz jeszcze już we wspólnym z Pawłem Tomczokiem artykule o czterech tomikach wierszy Grzegorza Kwiatkowskiego[2], wytacza/wytaczają przeciw nim najcięższe działa. Zarzuca/zarzucają Kwiatkowskiemu manipulacje, etyczny relatywizm, a w ostatecznym rozrachunku także rodzaj współczesnego szmalcownictwa (to moje określenie) polegającego na konstruowaniu poetyckich obrazów żerujących na motywie Zagłady prowadzącym do banalizacji i przemieszczeniu go w przestrzeń kultury popularnej[3].
Muzyczność tekstowych form i spajanie ich z przestrzenią ŚMIERCI to dla Wojciecha Kassa i Grzegorza Kwiatkowskiego sposób WYPOWIEDZENIA tego, co niewypowiadalne.
Jako ktoś, kto na co dzień zajmuje się współczesną prozą amerykańską, poezję czytam rzadziej, niż bym sobie tego życzył. Czasem zdarza mi się przeczytać tomik któregoś ze współczesnych poetów amerykańskich, lecz słabo orientuje się w tym, co się obecnie dzieje w rodzimej poezji. Można by zatem stwierdzić, że nie jestem uprawniony, aby zabierać głoś w dyskusji, która rozgorzała po ukazaniu się najnowszego zbioru Grzegorza Kwiatkowskiego.
„Nie będzie odkryciem, jeśli powiem, że odkąd przed kilkoma tysiącami lat nauczyliśmy się pisać, najlepiej wychodzi nam pisanie literatury pięknej, dalece bardziej niż naukowo autentycznej, bo intuicyjnej. Inny Świat i Dziennik pisany nocą mówią nam więcej o XX wieku niż tomy uczonych rozpraw. Podobnie wymowny jest też np. wiersz Leśnik Danz gdańskiego poety i muzyka, Grzegorza Kwiatkowskiego:
podczas wojny układaliśmy ciała jak drewno
ale już po wojnie układaliśmy w lesie drewno
jak świeżo ścięte ciała
Kwiatkowski bardziej znany i ceniony jest za granicą niż w Polsce, co wcale nie powinno dziwić: ta poezja, jak mi się zdaje, wyrasta wysoko ponad to, co się zwykle u nas pisze i czyta, i o czym się dyskutuje – zarówno artystycznie czy konceptualnie, jak i gdy chodzi o ciężar, jaki na siebie wzięła.”